Αιολικά πάρκα απειλούν τη βιοποικιλότητα σε ευαίσθητες περιοχές λένε δύο ΜΚΟ

Ως απόφαση προς την σωστή κατεύθυνση χαρακτηρίζουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού την απόρριψη από τον Υπουργό Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου της εγκατάστασης του φωτοβολταϊκού μεγαθήριου στην αναδασωτέα περιοχή του Όρους Πεντέλης (διαβάστε εδώ).

Η περίπτωση της Πεντέλης όμως, αποτελεί μία μόνο από τις άστοχες χωροθετήσεις Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) στον ελλαδικό χώρο, καθώς σήμερα εκκρεμούν δεκάδες αιτήσεις έργων ΑΠΕ με περιβαλλοντικά επιπόλαιο σχεδιασμό εντός σημαντικών περιοχών για τη βιοποικιλότητα της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Η απόφαση του Υπουργού ΠΕΚΑ φέρνει στο προσκήνιο σημαντικές παραμέτρους σχετικά με την πολιτική ανάπτυξης των ΑΠΕ τις οποίες οι οργανώσεις καλούν τον Υπουργό να εφαρμόσει και στις υπόλοιπες ευάλωτες φυσικές περιοχές της Ελλάδας:

*η προώθηση των ΑΠΕ δε θα πρέπει να συγκρούεται με την προστασία της βιοποικιλότητας

*η έμφαση στις μεσαίες και μικρές-οικιακές εφαρμογές ΑΠΕ, σε αντίθεση με τη σημερινή πραγματικότητα, θα βοηθήσει την προώθηση των ΑΠΕ και παράλληλα την ελαχιστοποίηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεών τους

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις συνεπείς προς τις παραπάνω θέσεις τους διεκδίκησαν την απόσυρση της επίμαχης τροπολογίας. Όμως το δύσκολο έργο διασφάλισης των ευάλωτων φυσικών περιοχών της Ελλάδας από τις επιπτώσεις της άναρχης εγκατάστασης ΑΠΕ παραμένει. Μία ματιά στο χάρτη της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας στις υπό εξέταση αιτήσεις για έργα ΑΠΕ αναδεικνύει τις πολλαπλές αποτυχίες της διοίκησης να σχεδιάσει την εγκατάσταση ΑΠΕ σε σωστή κλίμακα και σε περιοχές που δεν θα πλήγεται η βιοποικιλότητα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα υπό αδειοδότηση αιολικών πάρκων με προβληματική χωροθέτηση είναι ο σταθμός 111 ανεμογεννητριών εντός της Ζώνης Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) στην νότια Σκύρο σε έκταση της Εκκλησίας όπου φιλοξενείται η μεγαλύτερη στην Ελλάδα αποικία του παγκοσμίως απειλούμενου Μαυροπετρίτη Falco eleonorae, καθώς και πολλά σημαντικά ενδημικά είδη χλωρίδας.

Επίσης, ο σταθμός 313 ανεμογεννητριών στα νησιά Χίο-Λήμνο-Λέσβο χωροθετημένος κατά 70% εντός ΖΕΠ στις οποίες αναπαράγεται ολόκληρος ο ευρωπαϊκός πληθυσμός του παγκοσμίως απειλούμενου Σμυρνοτσίχλονου Emberiza cineracea, καθώς και οι σταθμοί στη ΖΕΠ «Όρη Ανατολικής Λακωνίας» που χωροθετούνται μέσα σε έναν από τους σημαντικότερους μεσογειακούς μεταναστευτικούς διαδρόμους από όπου διέρχονται χιλιάδες πουλιά κάθε χρόνο.

Έργα σε φυσικές περιοχές που θα έχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον, αλλά σχεδιάζονται μακριά από το κέντρο της Αθήνας, σπανίως τυγχάνουν της προσοχής των πέντε εκατομμυρίων κατοίκων της πρωτεύουσας, σε αντίθεση με την περίπτωση της Πεντέλης. Παρόλα αυτά η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος αποτελεί μείζον ζήτημα για την ποιότητα ζωής όλων ανεξαίρετων των πολιτών της χώρας και η προώθηση των ΑΠΕ θα πρέπει να γίνεται με τα ίδια κριτήρια σε όλες τις περιπτώσεις.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις τονίζουν ότι η ορθή απόφαση μη αδειοδότησης του φωτοβολταϊκού μεγαθήριου στο Πεντελικό Όρος θα πρέπει να αποτελέσει αφορμή ώστε η Πολιτεία να μην «καταπίνει την κάμηλο» της ανεξέλεγκτης εγκατάστασης έργων ΑΠΕ σε φυσικές και προστατευόμενες περιοχές της χώρας.

Πηγή άρθρου

http://www.econews.gr/2012/03/27/aiolika-parka-ornithologiki-ellinikietaireia/

Σχόλια απο το blog μας

Εδώ διαλύθηκε το σύμπαν με τις ΑΠΕ και τις πράσινες φανφάρες. Δόθηκαν με ασυδοσία εκατοντάδες άδειες εγκατάστασης και λειτουργίας αιολικών πάρκων σε όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να καταστραφούν ανεπανόρθωτα το φυσικό περιβάλλον και οι τοπικές κοινωνίες. Και ξαφνικά βλέπουμε ότι το ΥΠΕΚΑ άρχισε να ευαισθητοποιείται......... Αποτελεί σίγουρα ένα θέατρο παραλόγου με τους υπεύθυνους να παραμένουν όχι μόνο ατιμώρητοι αλλά να εμφανίζονται και ως προστάτες του φυσικού περιβάλλοντος!!!! Απο τη μία ξεκοιλιάζουν τις κορυφογραμμές και απο την άλλη λειτουργούν σαν σωτήρες της βιοποικιλότητας.... Για πόσο καιρό θα βιώνουμε ακόμη αυτό το αίσχος;

Τα αιολικά πάρκα αποτελούν ενα πολύ ορατό μνημείο στην απύθμενη βλακεία του ανθρώπου

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ............. ΕΛΛΗΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ

ΑΙΟΛΙΚΑ

Επιστολή:


Τα αιολικά πάρκα θα πρέπει να θεωρηθούν  ως ένα μνημείο για την απύθμενη βλακεία του ανθρώπου.

Παρά το υψηλό κόστος του φυσικού αερίου η του πετρελαίου, η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από τις ανεμογεννήτριες είναι έως και 22 φορές ακριβότερη από αυτό που παράγει ένας κινητήρας αερίου σε εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από υπεράκτια αιολικά πάρκα Offshore, είναι πολύ πιο ακριβή από τις χερσαίες ανεμογεννήτριες.

Η Γερμανία έχει κάπου μεταξύ 19.000 με 22.000 ανεμογεννήτριες και ανεξάρτητοι Γερμανοί μηχανικοί ( όχι ΄΄Πρασινοι '' ) παραδέχονται ότι ούτε ένα γραμμάριο CO2 δεν σώζεται από αυτά τα τερατουργήματα.

Για να μην σβήσουν τα φώτα , τόσο στη Γερμανία όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο, η παραγωγή πυρηνικής ηλεκτρικής ενέργειας πρέπει να εισάγεται.

Η Γαλλία, όπου το 80 % της ηλεκτρικής ενέργειας παράγεται από πυρηνική ενέργεια, έχει τη χαμηλότερη τιμή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη.

Μεγάλες εκτάσεις του αμερικανικού τοπίου βεβηλώθηκαν με διάσπαρτες ανεμογεννήτριες που κοστίζουν πανάκριβα για συντήρηση και επισκευή και, εν πάση περιπτώσει είναι αντιοικονομικός τρόπος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Η λειτουργία των ανεμογεννητριών παράγει μεγάλες ποσότητες CO2 που σπάνια ανακτώνται. Αυτό συμβαίνει επειδή η συμβατική παραγωγή δεν μπορεί να σταματήσει όταν ο άνεμος φυσάει, και να ξαναρχίζει όταν δεν φυσάει, με το πάτημα ενός διακόπτη.

Οι ανεμογεννήτριες προξενούν ανυπολόγιστη ζημιά στην άγρια πανίδα, ιδιαίτερα στις νυχτερίδες που τρώνε τα έντομα που καταστρέφουν τις καλλιέργειες. Έτσι, οι αγρότες πρέπει να ψεκάζουν με εντομοκτόνο πιο συχνά. Δυστυχώς πολλά σπάνια πουλιά σκοτώνονται καθημερινά από τις ανεμογεννήτριες .

Οι εκτάσεις που έχουν εγκατεστημένες ανεμογεννήτριες προβλέπεται ότι θα μειώσουν την αξία τους κατά πολύ μέσα στα επόμενα 20 χρόνια.Οπτικη οχληση.

Επίσης το κόστος της απομάκρυνσης των γεννητριών θα πρέπει να αφαιρεθεί από την αξία της κάθε ανεμογεννήτριας.

Επί του παρόντος, ο μόνος τρόπος που διαθέτουν οι κυβερνήσεις για να υπάρχουν τα αιολικά πάρκα είναι από το άρμεγμα των φορολογούμενων και των καταναλωτών ηλεκτρικής ενέργειας, να επιδοτούν δηλαδή την αναποτελεσματικότητα τους.

Ψαράδες αναφέρουν ότι τα ψάρια και άλλα πλάσματα της θάλασσας, έχει εγκαταλείψει τις παράκτιες περιοχές όπου έχουν κατασκευαστεί ανεμογεννήτριες . Αυτό συμβαίνει επειδή τα πλάσματα της θάλασσας είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στο θόρυβο από τις μηχανές , όπως οι ανεμογεννήτριες.

Δεν μπορώ να αγνοήσω τα σχόλια ενός μηχανικού ο οποίος εργάζεται στην αντιμετώπιση των βλαβών και των προβλημάτων ανεμογεννητριών για δέκα χρόνια, και μας λέει :

"Παρεμπιπτόντως, για το θέμα της αιολικής ενέργειας, περιμένω να πάω στην Ελλάδα για να επιθεωρήσω και να διερευνήσω γιατί έχουν αποτύχει τα κιβώτια ταχυτήτων των ανεμογεννητριών, και γνωρίζουμε πλέον ότι για να αποφευχθεί η καταστροφή των ρουλεμάν, μερικές ανεμογεννήτριες πρέπει να έχουν ένα βοηθητικό κινητήρα ντίζελ για να τις κρατάει σε κίνηση όταν δεν υπάρχει άνεμος.

Χρειαζόμαστε πολιτική μεταρρύθμιση

Οι ηγέτες μας ίσως κατανοούν τις πολυπλοκότητες της τεχνολογίας και αναγνωρίζουν την έλλειψη βιωσιμότητας, αλλά δεν κάνουν τίποτε .

Σαφώς, πρέπει να μειώσουμε την κατανάλωσή μας από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά η παραγωγή αιολικής ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι η απάντηση.

Οι μελλοντικές γενιές σίγουρα θα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι τα αιολικά πάρκα αποτελούν ενα πολύ ορατό μνημείο στην απύθμενη βλακεία του ανθρώπου, εν γένει, και ειδικότερα των  επιφανών πολιτικών του σήμερα.

Με τιμή


ΛΕΚΑΚΗΣ  ΚΡΙΤΩΝ

Μηχανολόγος ΜΙΤ

Πηγή άρθρου

www.ataktesfones.blogspot.com/2012/03/blog-post_8329.html

Η Μεγάλη Απάτη των Αιολικών Πάρκων! Η μελέτη διαπιστώνει ότι η αιολική ενέργεια είναι εντελώς αναξιόπιστη και...

Δεν καταστρέφουν μόνο Παρθένα Βουνά- Είναι υπεύθυνα  και για την  επιδείνωση της  Οικονομικής Κρίσης και ταυτόχρονα όχι μόνο δεν μειώνουν τις εκπομπές CO2 αλλά τις αυξάνουν!

Την ίδια ώρα που οι  Μεγαλοεργολάβοι απαιτούν από το Ελληνικό Κράτος να αναθεωρήσει τους στόχους της διείσδυσης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην Χώρα μας στο 45% έως το  2030, ώστε οι μπίζνες τους ενάντια  στην Ελληνική Φύση αλλά και  εις βάρος των ελλήνων φορολογούμενων και καταναλωτών να αυξηθούν, έρχεται μια νέα μελέτη πραγματικός κόλαφος που αποδεικνύει την μεγάλη κοροϊδία που παίζεται πίσω από την πλάτη μας! 

Η μελέτη αυτή αποδεικνύει  όχι μόνο την απάτη της Πράσινης Ανάπτυξης αλλά και τον μύθο της συμμετοχής των Αιολικών Πάρκων στην μείωση της εκπομπής ρύπων CO2!

Η μελέτη διαπιστώνει ότι η αιολική ενέργεια είναι εντελώς αναξιόπιστη και απαιτεί ως back-up, συμβατικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας  προκειμένου να διατηρηθεί μια συνεπή παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Αυτό σημαίνει ότι οι χρήστες ενέργειας πληρώνουν δύο φορές: μία φορά για τη βιτρίνα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, και μια για την παραγωγή ενέργειας από ορυκτά καύσιμα!

Ταυτόχρονα η μελέτη ανατρέπει και την μυθοπλασία που καλύπτει την Φούσκα των Αιολικών Πάρκων ως αναφορά την συμμετοχή τους στην μείωση των εκπομπών ρύπων CO2.

Σε μια περιεκτική και ποσοτική ανάλυση των εκπομπών CO2 και της παραγωγής ενέργειας από Αιολικά Πάρκα, ο Ολλανδός φυσικός C. le Pair, αποδεικνύει  ότι η ανάπτυξη ανεμογεννητριών  στο σύστημα  ηλεκτροπαραγωγής στην Ολλανδία αύξησε την κατανάλωση ορυκτών καυσίμων (και κυρίως του φυσικού αερίου που χρησιμοποιεί η Χώρα).

Κατά ειρωνικό τρόπο  η χρήση των αιολικών πάρκων ως εκ τούτου αύξησε πραγματικά τις εκπομπές CO2!

Όλη την μελέτη μπορείτε να την διαβάσετε  εδώ.

ΥΓ. μπορεί μέσα στις συνθήκες  της οικονομικής κρίσης που αδυσώπητα μας δέρνει όλους,  λίγοι  πλέον ευαισθητοποιημένοι πολίτες να ενδιαφέρονται για την προστασία της Παρθένας Φύσης και της Άγριας Ζωής των βουνών μας, και ακόμη λιγότεροι να αντιστέκονται στα σχέδια των Μεγαλοεργολάβων της Μαύρης Ανάπτυξης και της Πράσινης Απάτης...

...πόσοι έλληνες φορολογούμενοι όμως είναι  ακόμη διατεθειμένοι να πληρώνουν από την τσέπη τους τις ... επενδύσεις των Μεγαλοεργολάβων και μάλιστα επενδύσεις που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν σε μεγαλύτερη ύφεση την οικονομία;

konstantinosdavanelos.blogspot.com 
από http://prototypia.blogspot.com/

Αιολικά πάρκα και «αιολικοί» σχεδιασμοί

Posted by admin

του Βασίλη Στοϊλόπουλου από το Άρδην τ. 81

Η ανάπτυξη αξιόπιστων σχεδιασμών με στόχο την αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος ή τη συνεχή εξασφάλιση των ενεργειακών αναγκών της Ελλάδας υπήρξε μια από τις χαρακτηριστικότερες αδυναμίες όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης. Από τη παταγώδη αποτυχία ορθολογικής διαχείρισης των αποβλήτων και το χωροταξικό αλαλούμ μέχρι την αδυναμία να υπάρξει ασφαλής, αδιάλειπτη και αξιόπιστη κάλυψη των ενεργειακών αναγκών όλης της ελληνικής επικράτειας, ένας ήταν πάντα ο κοινός παρoνομαστής: πρόχειροι, ελλιπείς, ανεδαφικοί και ανεφάρμοστοι σχεδιασμοί ή ακόμη και πλήρης ανυπαρξία επιχειρησιακών σχεδίων!
Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να βρίσκεται, την τελευταία εικοσαετία, διαρκώς κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη των καταγγελιών και των εκβιασμών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των προστίμων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, να δαπανά τεράστια ποσά για υπερτιμολογημένες και ετεροχρονισμένες «λύσεις» της τελευταίας στιγμής, που προωθεί συστηματικά το εγχώριο κλεπτοκρατικό σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής, και επιπλέον να αντιμετωπίζει τη χλεύη και τη λοιδορία υπηρεσιακών παραγόντων των Βρυξελλών.

Σήμερα, καθώς η χώρα εισήλθε, υπό καθεστώς νέας ξενοκρατίας, στον εργασιακό μεσαίωνα και βυθίζεται σε μια πρωτόγνωρη ύφεση, είναι τουλάχιστον παρακινδυνευμένο να αναφερόμαστε σε ρεαλιστικούς σχεδιασμούς, σε βάθος δεκαετίας ή και εικοσαετίας, για την πραγματοποίηση των οποίων θα απαιτηθούν επενδύσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο πρόσφατος σχεδιασμός του ΥΠΕΚΑ για το ενεργειακό μέλλον της Ελλάδας1, που δημοσιοποιήθηκε ακριβώς την ώρα που:

•        η χώρα βιώνει το άδοξο τέλος των πρόσφατων ενεργειακών-γεωπολιτικών ανοιγμάτων της με τη Ρωσία, με κίνδυνο να μετατραπεί μελλοντικά σε ενεργειακό όμηρο των γειτόνων της, και
•     δρομολογείται, με τις «ευλογίες» των συμμάχων και δανειστών μας, η συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου του Αιγαίου με την Τουρκία.

Είναι γνωστό πως, μέχρι το 2020, το 18% της τελικής κατανάλωσης ενέργειας της χώρας πρέπει να προέρχεται από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Στον ενεργειακό σχεδιασμό του ΥΠΕΚΑ (σενάριο «επίτευξης των στόχων»)2, εκτιμάται ότι, μέχρι το 2020, η επίτευξη του 20% (2010: 7,17%) στην ενέργεια και του 40% (ασύλληπτο παγκόσμιο ρεκόρ!) στην ηλεκτροπαραγωγή (2010: 12%) από ΑΠΕ είναι «εφικτός» – όπως και η συμμετοχή, κατά 10%, των βιοκαυσίμων στις μεταφορές. Έτσι, στην επόμενη δεκαετία, προβλέπεται να εγκατασταθούν επιπλέον περίπου 6.000 MW (!) αιολικά (από 1042 σήμερα), 2.500 MW φωτοβολταϊκά (από 184 σήμερα) και περίπου 250 MW μονάδες με χρήση βιομάζας, ενώ η εγκατεστημένη ισχύς ηλεκτροπαραγωγής θα φτάσει στα περισσότερα από 15.000 MW, από περίπου 4.500 MW το 2010.

Όπως φαίνεται και από τα δύο διαγράμματα, πρόκειται αναμφιβόλως για ένα σχέδιο «πράσινης» ενεργειακής «επανάστασης», όπου θα γίνει η πλήρης ανατροπή του υφιστάμενου ενεργειακού μείγματος της χώρας. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στα αιολικά, καθώς το 2020 προβλέπεται η παραγόμενη αιολική ενέργεια να ξεπεράσει το φυσικό αέριο και να είναι υπερδιπλάσια από αυτήν του λιγνίτη (Διαγρ. 1), ο οποίος θα υπόκειται πλέον στην «πράσινη» φορολόγηση! Τον ίδιο χρόνο, η συνολική παραγόμενη ενέργεια από ΑΠΕ θα υπολείπεται μόνο κατά πολύ λίγο των συμβατικών πηγών ενέργειας (Διαγρ. 2)! Βεβαίως, όλα αυτά με το αζημίωτο, αφού οι απαιτούμενες επενδύσεις μόνο σε ΑΠΕ, και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης, προβλέπεται να φτάσουν τα 16 δισ. ευρώ, ενώ οι συνολικές επενδύσεις στον ενεργειακό τομέα εκτιμάται ότι θα είναι 22 δισ. ευρώ.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι η Ελλάδα άργησε πολύ να δώσει την πρέπουσα σημασία στις ΑΠΕ, όπως άλλωστε δεν κατάφερε ποτέ να ορίσει αξιόπιστα:

•    το μέγιστο όριο της συνεισφοράς των ΑΠΕ στις ενεργειακές της ανάγκες και στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανεξαρτητοποίησή της από εισαγωγές ενέργειας και ορυκτών καυσίμων και
•    την πραγματική συμβολή των ΑΠΕ στη μείωση των αερίων του θερμοκηπίου.
Από την άλλη όμως φαίνεται πως, συγκυριακά, έχει διαμορφωθεί στην ελληνική ενεργειακή αγορά ένα ισχυρότατο λόμπυ από τραπεζίτες, επιχειρηματίες και ΜΜΕ της διαπλοκής, από καταφερτζήδες Δημάρχους και «πράσινους» πανεπιστημιακούς, καθώς και από αμφιλεγόμενες «πλασιέ» ΜΚΟ υπέρ των αιολικών «πάρκων», με αποτέλεσμα να προβάλλονται οι ΑΠΕ ως η ενεργειακή σωτηρία της Ελλάδας και να εκπονούνται υπεραισιόδοξα σχέδια επί χάρτου, που, αντί να λύσουν το ενεργειακό ζήτημα, τελικά μπορεί να βλάψουν τη χώρα, με μοναδικούς ωφελημένους μερικές πολυεθνικές (RWE, Eon, Edison, RF Energy, Gaz de France κ.ά.) και τους ντόπιους συνεργάτες τους (ΤΕΡΝΑ, Όμιλος Μυτιληναίου, Όμιλος Κοπελούζου, κ.ά), οι οποίοι θα αναλάβουν, ως είθισται, τα χωματουργικά και την τσιμεντοποίηση του περιβάλλοντος. Πρόκειται για τους ίδιους δηλαδή επιχειρηματικούς κύκλους που, με το πρόσχημα της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας, εκβιάζουν το ΥΠΕΚΑ, μέσω της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και κατ’ επέκταση της Γερμανίας, για την εκποίηση – λαφυραγώγηση του 40% των λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών μονάδων της ΔΕΗ3, με το ενδεχόμενο να δούμε σύντομα και στη ΔΕΗ ό,τι έγινε με τον ΟΤΕ και τους Γερμανούς να είναι πολύ πιθανό.

Μια απλή ανάγνωση του πρόσφατου ενεργειακού σχεδιασμού δείχνει ότι οι συντάκτες του θα πρέπει να είναι, αν μη τι άλλο, άνθρωποι άκρως αισιόδοξοι και με ευσεβείς πόθους, που έχουν το μοναδικό πλεονέκτημα να γνωρίζουν άριστα πώς να αποφεύγουν όλες τις επιχειρηματικές, διοικητικές, κοινωνικές, οικονομικές, ψυχολογικές και διαχειριστικές κακοτοπιές και δυσλειτουργίες, που ταλαιπωρούν διαχρονικά αυτή τη χώρα.
Μπορεί όμως με αισιοδοξία και ευσεβείς πόθους μόνο να καλυφθεί ο βασικός στόχος ενός αξιόπιστου ενεργειακού σχεδιασμού; Να διαμορφωθεί δηλαδή εκείνο το ενεργειακό περιβάλλον, όπου θα διατίθεται σταθερά στον καταναλωτή ηλεκτρικό ρεύμα, από διαφορετικές πηγές, σε προσιτές τιμές, και με δεδομένο πάντα ότι παραγωγή και κατανάλωση πρέπει να βρίσκονται σε ισοζύγιο, ώστε το δίκτυο να είναι σταθερό; Μάλλον όχι. Όπως προκύπτει από το Ενημερωτικό Δελτίο της ΔΕΣΜΗΕ (πιν. 1) για το πρώτο πεντάμηνο του 2010, από τις ΑΠΕ «και άλλες πηγές» είχαμε μόνο 878.386 MWh, σε σύνολο παραγωγής 20.623.659 MWh, δηλαδή 4,26%, όταν π.χ., στη Γερμανία, το 2009, το ποσοστό αυτό ήταν στα 15,6%5.

Η παραπάνω σύγκριση είναι άκρως διαφωτιστική και τα συμπεράσματα σαφέστατα. Αφού η ευρωπαϊκή αιολική βιομηχανία και οι ντόπιοι συνεργάτες τους απέτυχαν μέχρι τώρα στη μαζική εγκατάσταση χερσαίων ανεμογεννητριών στην Ελλάδα, λόγω ισχυρών αντιστάσεων και γραφειοκρατικών δυσχερειών, σχεδιάζουν τώρα, στο πλαίσιο της κυβερνητικής «πράσινης» ανάπτυξης, να επενδύσουν στα θαλάσσια βιομηχανικά αιολικά «πάρκα». Οι αιτήσεις τέτοιων επενδυτικών σχεδίων6, συνολικού προϋπολογισμού περίπου 7 δισ. ευρώ, για ισχύ 3.000 – 4.000 MW, έχουν κατατεθεί εδώ και χρόνια στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Η πολιτική του ΥΠΕΚΑ για τη χωροθέτηση των θαλάσσιων «πάρκων» έλαβε υπόψη της τις αιτήσεις των εταιρειών αλλά έχει μειώσει σε σημαντικό βαθμό την προτεινόμενη παραγωγή σε ΜW. Από το ΥΠΕΚΑ έχουν επιλεγεί 12 θαλάσσιες περιοχές, συνολικής έκτασης 274 km2, όπου αναμένεται η ανάπτυξη αιολικών «πάρκων». Πρόκειται για τις περιοχές: Αλεξανδρούπολη (ισχύος 275 ΜW), Σαμοθράκη (165), Θάσος (175), Λήμνος (245), Άη Στράτης (25), Κύμη (45), Πεταλιοί στον Ευβοϊκό Κόλπο (125), Κάρπαθος (30), Κέρκυρα (40), Κρυονέρι, Λευκάδα (40), Φανάρι (205)7. Ο χρονικός ορίζοντας κατασκευής τους είναι από το 2012 έως το 2017. Οι περιοχές αυτές θα εκμισθώνονται σε ιδιώτες κατόπιν διαγωνισμού και αφού προηγουμένως έχουν εξασφαλιστεί από το Δημόσιο οι σχετικές αδειοδοτήσεις. Ανάλογη είναι και η φιλοσοφία του νέου νόμου για την επιτάχυνση των ΑΠΕ. Η νομοθεσία αυτή:

• καταργεί την πολύ σημαντική σε μια περιβαλλοντική νομοθεσία Μελέτη Προκαταρκτικής Περιβαλλοντικής Εκτίμησης και Αξιολόγησης (ΠΠΕΑ) και απαιτεί μόνο τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ), (π.χ. σαν οριζόντια δράση για τις δώδεκα προεπιλεγείσες θαλάσσιες περιοχές ανάπτυξης αιολικών «πάρκων»), η οποία θα εκπονείται αφού προηγουμένως ο επίδοξος επενδυτής ουσιαστικά θα έχει επιλέξει ο ίδιος τον χώρο εγκατάστασης που επιθυμεί,
• προβλέπει πως θα χαρακτηρίζονται κατά προτεραιότητα ως δημόσιες δασικές, οι εκτάσεις όπου σχεδιάζεται να εγκατασταθούν αιολικά «πάρκα» και θα υποχρεούνται όλες οι Υπηρεσίες να τα αδειοδοτούν, ασχέτως αν υπάρχουν νόμιμες ενστάσεις και δικαστικές προσφυγές από τους ιδιοκτήτες γης.

•  επιτρέπει να παραχωρείται ο αιγιαλός με περισσή ευκολία στους επίδοξους επενδυτές, που θα έχουν και δικαίωμα απαλλοτριώσεων στις γραμμές μεταφοράς, μπορεί, εκ πρώτης όψεως, να επιταχύνει τις διαδικασίες εγκατάστασης ΑΠΕ. Μάλιστα, στη βάση αυτής της νομοθεσίας, το ΥΠΕΚΑ έχει προκηρύξει σαν «οριζόντια δράση» την εκπόνηση ΣΜΠΕ με στόχο τη «βέλτιστη χωροθέτηση θαλάσσιων αιολικών πάρκων», και διάρκεια υλοποίησης μέχρι την 31-12-2015. Αναμένεται ότι τα πρώτα 50 MW από την ανάπτυξη θαλάσσιων αιολικών «πάρκων» θα ενταχθούν στο σύστημα το 2016, δηλαδή ένα μόλις χρόνο μετά την ημερομηνία ολοκλήρωσης των ΣΜΠΕ και τέσσερα πριν την καταληκτική ημερομηνία του 2020!

Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει το γεγονός ότι τέτοια είδους νομοθετήματα, που με περισσή ευκολία αναγάγουν τις ΑΠΕ, και ιδιαίτερα τις ανεμογεννήτριες, σε ύψιστο εθνικό στόχο, δίνουν μεγάλη ευκαιρία σε κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη ή περιβαλλοντικό φορέα να προσφεύγει όχι μόνο στα ελληνικά δικαστήρια, με μεγάλες πιθανότητες οι μαζικές εγκαταστάσεις ανεμογεννητριών να διακόπτονται ή να γίνονται ακόμη πιο χρονοβόρες από ό,τι σήμερα, αλλά και στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Ήδη οι τοπικές κοινωνίες (Ν. Αν. Αττικής) και πολλές περιβαλλοντικές οργανώσεις (Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου, Σύλλογος Δασοπροστασίας & Προστασίας Περιβάλλοντος Κύμης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία κ.ά.) αντιδρούν στο «μεγάλο κόλπο του αέρα» (SPIEGEL) και πολλοί ετοιμάζονται για δικαστικούς αγώνες8, προβάλλοντας μια σειρά από επιχειρήματα, όπως:

• Η βιομηχανική εκμετάλλευση των ανεμογεννητριών είναι αφενός αυξομειωμένη και αφετέρου μόνιμα επιδοτούμενη, γι’ αυτό και ακριβότερη9 – με τον παραγωγό ηλεκτρικού ρεύματος από θαλάσσια αιολικά να εισπράττει υψηλότερη εγγυημένη τιμή ανά κιλοβατώρα από τις ανεμογεννήτριες εδάφους. Σημαντικά ακριβότερη είναι και η μεταφορά του παραγόμενου ρεύματος.
• Η διαθεσιμότητα της «δυναμικής», άρα ασταθούς, αιολικής ενέργειας είναι αποδεδειγμένα χαμηλή (25%, με βάση στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ) και προκαλεί ανισορροπία στο σύστημα διανομής. Οι ανεμογεννήτριες παράγουν πραγματική ισχύ κατά 25% έως 30% χαμηλότερη της ονομαστικής10.
• Η αιολική ενέργεια δεν είναι ανταγωνιστική σε σχέση με τα ορυκτά καύσιμα, οι τιμές των οποίων στην ελεύθερη αγορά δεν επηρεάζονται από τα αιολικά «πάρκα», αλλά από εντελώς άλλους παράγοντες (κατανάλωση και παραγωγή ενέργειας, πόλεμοι κ.λπ.).
• Όσο περισσότερα αιολικά «πάρκα» κατασκευάζονται, τόσο περισσότερες εφεδρικές-υποστηρικτικές, συμβατικές μονάδες απαιτούνται11, η παράλληλη υπολειτουργία των οποίων κοστίζει βεβαίως οικονομικά και περιβαλλοντικά, πράγμα που σημαίνει ότι τελικά εξοικονομούνται μικρότερα ποσά CO2 από αυτά που προπαγανδίζουν στα ΜΜΕ οι εταιρείες αιολικής βιομηχανίας12. Όπου υπήρξε μαζική κατασκευή ανεμογεννητριών δεν προέκυψε κατ’ ανάγκη και απεξάρτηση από συμβατικές μεθόδους παραγωγής ενέργειας, ουσιαστική μείωση των ρύπων ή παύση λειτουργίας συμβατικών εγκαταστάσεων.

• Οι προστατευόμενες περιοχές και ο τουρισμός (ιδιαίτερα οι εναλλακτικές μορφές του) υποβαθμίζονται, αφού προκαλείται αισθητική – αλλά και ηχητική – όχληση, καθώς η μαζική εξάπλωση των μεγάλων αιολικών «πάρκων» θα έχει τεράστια επίπτωση στο ελληνικό τοπίο, τόσο εξαιτίας ασύμβατου μεγέθους, όσο και εξαιτίας των εκτεταμένων επεμβάσεων (δρόμοι, καλωδιώσεις και συμπληρωματικά δίκτυα, κ.λπ.). Επιπλέον οι επιπτώσεις στην αρχιτεκτονική, στο ανάγλυφο και στην ποιότητα ζωής των ντόπιων κατοίκων, που θα ζουν μαζί με τις τεράστιες ανεμογεννήτριες, δεν έχουν εκτιμηθεί δεόντως.

• Δημιουργούνται παρεμβολές στα ραντάρ, γεγονός που σχετίζεται με την εθνική ασφάλεια και την ασφάλεια πτήσεων13.

• Η αξία γης και ακινήτων γύρω από τα χερσαία αιολικά «πάρκα» μειώνεται.
• Οι «πράσινες» θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν κυρίως στις χώρες κατασκευής ανεμογεννητριών (αναλογία με τις χώρες εγκατάστασης 30:1)14 .

• Η επιδοτούμενη ενέργεια τελικά ενθαρρύνει, αντί να μειώνει, την κατανάλωση ενέργειας, που πρέπει να είναι ο κυρίαρχος στόχος της ενεργειακής πολιτικής.

• Οι περιοχές που εξαιρούνται για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων είναι ελάχιστες, αφού ακόμη και προστατευόμενες περιοχές ανοίγονται στην κατασκευή ΑΠΕ, γεγονός που κάνει προβληματική την προστασία της βιοποικιλότητας.

Το αξιοσημείωτο είναι όμως ότι, ενώ στον σχεδιασμό του ΥΠΕΚΑ η παραγόμενη αιολική ενέργεια, μέχρι το 2020, θα ξεπερνά τα 6.000 ΜW, οι φιλοδοξίες για τις δώδεκα προεπιλεγείσες θαλάσσιες περιοχές των αιολικών «πάρκων» δεν ξεπερνούν τα 1500 ΜW. Αυτό που δεν έχει γνωστοποιηθεί ακόμη είναι από πού θα καλυφθεί η προφανής διαφορά στα αιολικά ΜW. Μήπως από τη μαζική εγκατάσταση νέων χερσαίων ανεμογεννητριών; Θα επεκταθούν οι 12 προεπιλεγείσες περιοχές ή θα ανακοινωθούν, εν ευθέτω χρόνω, και άλλες προεπιλεγμένες περιοχές, αφού όμως δοκιμαστούν προηγουμένως οι αντιστάσεις όσων διαφωνούν με τα μεγάλα θαλάσσια αιολικά «πάρκα»;
Επειδή όμως όλα τα παραπάνω είναι κοινός τόπος στους «πράσινους» ιππότες της μελλοντικής ενεργειακής μας πορείας και επειδή, ως γνωστόν, οι οικονομικές δυνατότητες στα επόμενα χρόνια θα είναι πολύ δύσκολες, ώστε να αντέξουν στην πράξη τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια, οι σχεδιαστές μας φρόντισαν να αφήσουν και μια άκρως γραφειοκρατική διέξοδο, σημειώνοντας στο τέλος του σχεδιασμού τους ότι δέχονται πως «υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορεί να αποτελέσουν αιτία για αρνητικές εξελίξεις ώστε η επίτευξη του στόχου να κινδυνεύσει ή και να καταστεί αδύνατη»! Έτσι όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος ένας ακόμη μεγαλόπνοος και υπεραισιόδοξος σχεδιασμός, που διέπεται από ιδεοληψίες ανακατεμένες με ευσεβείς πόθους, να παίρνει την άγουσα προς τα εκεί που πήγαν και πολλοί άλλοι σχεδιασμοί. Στα σκονισμένα ράφια των υπουργείων και στην χειρότερη περίπτωση στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Αν πράγματι η επιδίωξη είναι να προστατευτεί και να διατηρηθεί η περιβαλλοντική διάσταση του ελληνικού τοπίου, σε στεριά και θάλασσα, και να δοθεί η απαραίτητη προσοχή στη βιοποικιλότητα και στην ποιότητα ζωής των θιγόμενων κατοίκων, τότε τα αιολικά «πάρκα», που όντως απαιτείται να κατασκευαστούν, θα πρέπει να γίνουν στη βάση ενός ολοκληρωμένου και ρεαλιστικού σχεδιασμού για ΑΠΕ, με μέτρο και ορθολογική χωροταξική προσέγγιση και όχι επειδή κάποια συμφέροντα και λόμπυ πιέζουν αφόρητα για δήθεν «πράσινη» ανάπτυξη και δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα, αρκεί να αυξήσουν τα κέρδη τους (με επιδοτήσεις) σε βάρος του φορολογούμενου καταναλωτή πανάκριβου ηλεκτρικού ρεύματος.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. ΥΠΕΚΑ. «Σχεδιασμός για την Επίτευξη των Στόχων του 20-20-20: ΑΠΕ», www.ypeka.gr
2. Το σενάριο «επίτευξης των στόχων», εκτός από δράσεις και πολιτικές που έχουν δρομολογηθεί πριν το 2009, περιλαμβάνει και τον πρόσφατο νόμο για την επιτάχυνση της ανάπτυξης των ΑΠΕ (Ν 3851/4-6-2010).
3. Το Παρόν, 1-8-2010 & 8-8-2010

4. E-ON, WIND REPORT 2005. & FAZ, 17-8-2010

5. H ισχύς των 21.315 λειτουργούντων ανεμογεννητριών, που έχουν εγκατασταθεί κυρίως στη Β. Γερμανία, έφτασε στα 26.385 MW, δηλαδή 38 δις kWh, F.A.Z., 17-8-2010.

6. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι:

•   της ισπανικής Iberdrola, για ένα γιγαντιαίο θαλάσσιο αιολικό «πάρκο» ισχύος 1.800 MW, με πρόταση για διασύνδεση της Χίου και της Λέσβου με τη βόρεια Ελλάδα,

•     του όμιλου της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ, στον Κόλπο Πεταλιών, ανοιχτά της Ν. Μάκρης στον Ευβοϊκό (450 ΜW),

•     της ΤΕΡΝΑ-Ενεργειακής, στον Αγ. Ευστράτιο (98 ΜW) και στα ανοιχτά της Σαμοθράκης (585 ΜW),
•     της ΚΥΩΝ, στον Κόλπο της Κύμης (300 ΜW),

•     της Jasper-Αιολική Ελλάδος Α.Ε. (συμφερόντων ΤΕΡΝΑ) για τον Αγ. Ευστράτιο (446 ΜW), την Άνδρο (306 ΜW) και την Κέρκυρα, στη θαλάσσια περιοχή των νησιών Μαθράκι και Οθωνοί (220 MW και 275 MW),

•     του ομίλου Κοπελούζου, έξω από την Αλεξανδρούπολη (216 MW),

•     της εταιρείας Νησιώτικος Άνεμος Α.Ε., Β.Δ. της Κω (350 MW).

•   της City Electric Α.Ε. (όμιλος Φειδάκη-Κοροβέση της RF Energy) για 500 MW στην Πλάκα του δήμου Μούδρου, στη Λέσβο,

•   της Venergia Ενεργειακή Α.Ε., στην περιοχή των Διαπόντιων Νήσων, βορείως της Κέρκυρας (96 MW).

7. Στα κριτήρια περιλαμβάνονται: Μέγιστο βάθος χωροθέτησης-θεμελίωσης περί τα 50 μ., ελαχιστοποίηση οπτικής όχλησης, ασυμβατότητα με άλλες χρήσεις (π.χ. πεδία βολής), εντός των 6 ναυτικών μιλίων (προφανώς για να μην ενοχληθεί η Τουρκία), αποφυγή περιοχών με σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον.

8. Πρόσφατα, το ΣτΕ αποφάσισε την αναστολή της εγκατάστασης και λειτουργίας του αιολικού σταθμού ισχύος 36 MW στη θέση Μελίσσι του Δήμου Θίσβης Νομού Βοιωτίας.
9. Σήμερα η τιμή πώλησης του παραγόμενου ρεύματος προς τον ΔΕΣΜΗΕ είναι 93 ευρώ/ΜWh. Στα ηπειρωτικά αιολικά πάρκα, αυτή η τιμή είναι 75,82 ευρώ/ΜWh, για όσα βρίσκονται στο διασυνδεδεμένο σύστημα, και 87,42 ευρώ/ΜWh για όσα βρίσκονται σε νησιά.
10. Έκθεση ΕοΝ 2005, Γερμανίας

11. Για κάθε αιολικό ΜW πρέπει να υπάρχει, σε κάθε εποχή του χρόνου, ως εφεδρεία 0,9-1 συμβατικό ΜW. Η αιολική συμβολή στο ημερήσιο φορτίο του δικτύου (π.χ. της γερμανικής E.ΟN.), κυμαίνονταν από 0,2% έως 38%. Η διαφορά και η αυξομείωση καλύφθηκε από εφεδρεία, γεγονός που αύξησε τις συνολικές εκπομπές CO2.

12. Στη Δανία και την Γερμανία, όπου συνυπολογίζονται στο ισοζύγιο παραγωγής CO2 η κατασκευή, η μεταφορά και η εγκατάσταση, δεν μετρήθηκε καμία ουσιαστική μείωση στο CO2 από την κατασκευή των αιολικών.

13. RAF 2005, AWC open reports.

14. EWEA

Πηγή άρθρου

http://ardin-rixi.gr/archives/3997

Αιολικά Πάρκα και Συμμετοχή των Πολιτών

Διαβάστε το άρθρο του συμπολίτη μας Μιχ.Φωτιάδη, -υπεύθυνο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, με έρευνες στο ενεργητικό του σε περιβαλλοντικά θέματα- ο οποίος συνοψίζει τα κύρια θέματα που έχουν ήδη τεθεί στον δημόσιο διάλογο σε σχέση με τις βιομηχανικές αιολικές εγκαταστάσεις, τις έως τώρα εξελίξεις και τις διακυμάνσεις της στάσης του Δήμου απέναντι στο προτεινόμενο έργο, τις βασικές κατευθύνσεις που έχουν τεθεί από την Agenda 21 και το νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της συμμετοχής του κοινού στη λήψη αποφάσεων για περιβαλλοντικά θέματα. Ο ίδιος καταλήγει σε μια αντι-πρόταση προτείνοντας παράλληλα μια αφετηρία τόσο για τον δημόσιο διάλογο, όσο και για τον τρόπο που ο Δήμος οφείλει να σκέπτεται.

Η συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετό καιρό, μετά και από την αδειοδότηση επιχειρηματικού ομίλου από τη ΡΑΕ, για την εγκατάσταση αιολικού πάρκου στην Ικαρία δεν είναι τωρινή. Πριν από αρκετά χρόνια η Κίνηση Πολιτών Ραχών Ικαρίας είχε οργανώσει στις Ράχες εκδήλωση- συζήτηση με θέμα τις αιολικές εγκαταστάσεις, μετά από την τότε πρόταση ομίλου εταιρειών για μια εξίσου τεράστια αιολική εγκατάσταση. Αυτό που από τότε αναφέραμε, μεταξύ άλλων, ήταν ότι οι ΑΠΕ θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως λύση του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής και όχι ως μέρος του ίδιου του προβλήματος (πρακτικά εκδήλωσης).

Στη συνέχεια, έρευνα που έγινε με θέμα την αποδοχή των αιολικών πάρκων από τους κατοίκους του νησιού έδειξε ότι οι επιφυλάξεις υπερτερούν έναντι της χωρίς όρους αποδοχής και σχετίζονται περισσότερο με τις επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον και την αλλοίωση του τοπίου.

Θέλοντας να συμμετάσχει κανείς στο δημόσιο διάλογο για το συγκεκριμένο ή οποιοδήποτε αντίστοιχο θέμα δεν έχει παρά να ορίσει ένα αρχικό σημείο, μια αφετηρία. Η σκέψη του καθενός ξεκινά από περισσότερο ή λιγότερο έντονες αναζητήσεις και με βάση τις προσωπικές ιδεολογικές αναφορές, όπως συμβαίνει συνήθως με τα περιβαλλοντικά θέματα. Οι μέχρι τώρα συζητήσεις καταφέρνουν να θέσουν πολύ σοβαρά ζητήματα. Οι αντιδράσεις, που εκφράζονται από διάφορους φορείς (δημοτικές παρατάξεις, περιβαλλοντικές οργανώσεις, συλλόγους κ.λ.π.) με ανακοινώσεις στο διαδίκτυο και στον τύπο, ή και με συλλογή υπογραφών, εστιάζουν σε σημαντικά προβλήματα όπως η δυσαναλογία του μεγέθους του έργου με την κλίμακα του νησιού, η προστασία της βιοποικιλότητας, η επιβάρυνση του τοπίου λόγω και των απαιτούμενων έργων, η εκχώρηση εκτάσεων σε ιδιωτικά συμφέροντα και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις επιπτώσεις στον τουρισμό και τον αγροτικό τομέα.  Στον τεχνικό τομέα αναφέρονται τα γνωστά προβλήματα της αιολικής ενέργειας όπως αυτό της ασταθούς και συμπληρωματικής και μόνο λειτουργίας της σε σχέση με τους θερμικούς σταθμούς παραγωγής, λόγω της αδυναμίας ελέγχου κατά την παραγωγή της. Ως εναλλακτικές λύσεις  προτείνονται, μεταξύ άλλων, εγκαταστάσεις ΑΠΕ μικρής κλίμακας ή και οικιακές, η εξοικονόμηση ενέργειας και η παραγωγή της από ΑΠΕ με σεβασμό του νησιωτικού χώρου και τέλος η συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στις αποφάσεις για ανάλογα θέματα. Αυτό το τελευταίο ζήτημα θα αποτελέσει στη συνέχεια τον προβληματισμό μας, αφού προηγηθεί η παράθεση κάποιων γραπτών ή και προφορικών (διαδικτυακά) τεκμηρίων.

Η πρώτη επίσημη αντίδραση για τη γνωστή εγκατάσταση από την πλευρά του Δήμου Ικαρίας ήταν η προσφυγή προς τη ΡΑΕ και το Υπουργείο Περιβάλλοντος, όπου αναφέρεται ότι «…η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας πρέπει να έχει ως όριο τη φέρουσα ικανότητα των μικρών νήσων, …η αδειοδότηση της εγκατάστασης  βλάπτει την ιδιαιτερότητα και αυτοτέλεια του οικοσυστήματος της Ικαρίας»,  σημειώνοντας επιπρόσθετα ότι «…ουδεμία διαβούλευση έλαβε χώρα, καθώς η τοπική κοινωνία δεν πληροφορήθηκε την ύπαρξη αλλά και το μέγεθος της συζητούμενης άδειας». Στη συνέχεια φάνηκε ότι ο προβληματισμός από την πλευρά του Δήμου μετατοπίστηκε προς το σημαντικό προτεινόμενο οικονομικό όφελος από τον επενδυτή, ως έσοδο για τα ομολογουμένως πενιχρά έσοδα του και την ανάπτυξη του νησιού (συνέντευξη Δημάρχου στο Ράδιο Ικαρία και στην ιστοσελίδα αυτοδιοίκηση ).  Ο αντίλογος και οι επιφυλάξεις που εκφράζονται, τουλάχιστον όσον αφορά την αξιοπιστία των ενεργειακών επενδυτικών ομίλων δεν είναι αναίτιες. Θα μπορούσε κανείς να αναφέρει πολλά παραδείγματα, όμως  η πρόσφατη περίπτωση των εταιρειών Energa και Hellas Power, οι οποίες εισέπρατταν το αντίτιμο της κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος και δεν το απέδιδαν στη ΔΕΣΜΗΕ, αφήνοντας έκθετους τους καταναλωτές – πελάτες τους, επιβεβαιώνει τους σχετικούς προβληματισμούς.

Το τμήμα της τεκμηρίωσης της προσφυγής του Δήμου που αναφέρεται στην έλλειψη πληροφόρησης της τοπικής κοινωνίας κρίνεται ως ιδιαίτερα σημαντικό, αφού αναδεικνύει, εκτός των άλλων, το ζήτημα του δημοκρατικού ελλείμματος από την κεντρική διοίκηση (ΥΠΕΚΑ-ΡΑΕ).

Η σημασία της αποκέντρωσης των εξουσιών και του ιδιαίτερου ρόλου των τοπικών κοινοτήτων αναδείχθηκε σε σημαντικό βαθμό στη γνωστή παγκόσμια διάσκεψη για την προστασία της γης, το 1992 στο Ρίο της Βραζιλίας. Το σχετικό κείμενο με τίτλο Agenda 21 θεώρησε ως θεμελιώδη το ρόλο των τοπικών κοινοτήτων ως προς την εφαρμογή της ήδη γνωστής «αειφόρου ανάπτυξης»: της ανάπτυξης δηλαδή που λαμβάνει υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος, την κοινωνική δικαιοσύνη, το μέλλον και. την ποιότητα ζωής.  Επιπλέον τονίστηκε η ανάγκη μεταβίβασης της ευθύνης λήψης των αποφάσεων στις πολύ απλούστερες δομές των μικρών τοπικών κοινοτήτων, με επιδίωξη την αναγνώριση της τοπικότητας και  του ρόλου  της για το μέλλον. Με αυτό τον τρόπο οι πολίτες, μέσω της έκφρασης του δικού τους, ακηδεμόνευτου λόγου, οργανώνονται, απελευθερώνονται και διεκδικούν καλύτερη ποιότητα ζωής. Κομβικό σημείο προς αυτή την κατεύθυνση αποτελεί η συμμετοχή των πολιτών στις λύσεις των περιβαλλοντικών προβλημάτων και η ενθάρρυνσή τους για μια αίσθηση προσωπικής περιβαλλοντικής ευθύνης, ως υποχρέωση προς την αειφόρο ανάπτυξη .  Η Τοπική Αυτοδιοίκηση θεωρείται από την Agenda 21 ως ο καθοριστικός παράγοντας για την επίτευξη της αειφόρου ανάπτυξης, αφού αποτελεί το επίπεδο διοίκησης εκείνο που βρίσκεται πιο κοντά στους πολίτες και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση και την κινητοποίηση τους για την επίτευξη της αειφορίας.

Γνωρίζουμε καλά ότι στη δική μας πραγματικότητά η πολυπόθητη συμμετοχή των πολιτών στο σχεδιασμό του δικού τους μέλλοντος εξαντλείται κυρίως με την ανά τετραετία προσφυγή στις κάλπες, εξουσιοδοτώντας ειδικούς για τη διαχείριση και επίλυση των προβλημάτων. Οι «ειδικοί», επιστήμονες και πολιτικοί κυριαρχούν και οι πολίτες επιλέγουν είτε να αποδεχθούν τις προτεινόμενες λύσεις από αυτούς και μόνο, προσφεύγοντας στις γνωστές πελατειακές σχέσεις, ή να αντιδράσουν. Οι συγκρουσιακές αυτές καταστάσεις λειτουργούν ανασταλτικά για τις επιλεγμένες λύσεις, οι οποίες είτε δεν εφαρμόζονται είτε υπονομεύονται στο στάδιο της εφαρμογής τους. Στην αντίθετη περίπτωση όμως, αυτή δηλαδή της ενεργοποίησης και της ενθάρρυνσης των πολιτών για ουσιαστική συμμετοχή μέσω των θεσμικών οργάνων της αυτοδιοίκησης, οι αποφάσεις θεωρούνται αποτελεσματικότερες στην πορεία για την αειφόρο ανάπτυξη. Το πρόβλημα ανάμεσα στην επιστημονική γνώση και την επαγγελματική εμπειρία από τη μια πλευρά και τη δημοκρατική συμμετοχή από την άλλη, έχει σημαντικές πολιτικές διαστάσεις.  Η πρώτη περίπτωση, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από ολιγομελείς ομάδες ειδικών χαρακτηρίζεται  ως «ελιτιστική» ή και «γραφειοκρατική δημοκρατία» ενώ η δεύτερη «συμμετοχική,  πλουραλιστική ή και κοινωνική δημοκρατία». Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η διαδικασία αυτή θεωρείται επιτυχημένη υπό την προϋπόθεση ότι δεν προσέρχεται κανείς στο διάλογο με προειλημμένες αποφάσεις φορέων περιορισμένης εκπροσώπησης, π.χ. συλλόγων-σωματείων «σφραγίδων» ή και κομματικών ντιρεκτίβων. Οι πολίτες εκφράζουν τον προσωπικό τους ανεξάρτητο λόγο συμμετέχοντας σε μια απόλυτα δημοκρατική διαδικασία. Προϋπόθεση για την εφαρμογή των παραπάνω αποτελεί η γνώση των ζητημάτων μέσω της αδιάλειπτης  πληροφόρησης του πολίτη από την τοπική αυτοδιοίκηση για τα περιβαλλοντικά προβλήματα  και τους τρόπους επίλυσής τους πριν από τη λήψη των αποφάσεων. Όλα αυτά βέβαια έχουν συζητηθεί αρκετά χρόνια πριν από αρκετούς (π.χ. Δημητρακόπουλος)  και η εφαρμογή τους απαιτεί χρόνο για την εμπέδωση των δημοκρατικών διαδικασιών μέσω του συνεχούς διαλόγου.

Σε νομοθετικό επίπεδο, η συμμετοχή των πολιτών σε διαδικασίες λήψης αποφάσεων για περιβαλλοντικά θέματα αποτελεί νόμιμο δικαίωμα τους. Επιπλέον έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες μέσω των αρμόδιων αρχών και τέλος προσφυγής στη δικαιοσύνη για πράξεις και έργα που θεωρούν ότι βλάπτουν το περιβάλλον. Πρόκειται για τη γνωστή Διεθνή Σύμβαση του Άαρχους,  η οποία υπενθυμίζουμε ότι αποτελεί νόμο του κράτους (Ν.3422/2005) (αυτός δεν καταργήθηκε μέχρι αυτή τη στιγμή) και της οποίας το άρθρο 4 συστήνουμε προς ανάγνωση  σε όσους δεν το γνωρίζουν

Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει τα παραπάνω ως ήσσονος σημασίας ζητήματα ή άσχετα με τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Δεν μπορούμε όμως να αποφύγουμε τον παραλληλισμό αυτού που συμβαίνει στην Ικαρία (σε μικρότερη βέβαια κλίμακα) με αυτό που συμβαίνει στη χώρα : Σε εθνικό επίπεδο με πρόσχημα τη σωτηρία μας καταλύεται κάθε έννοια συνταγματικής νομιμότητας με απουσία δημοκρατικών διαδικασιών και με οδυνηρές συνέπειες για το μέλλον των πολιτών.  Σε τοπικό επίπεδο, ένας ακόμα «σωτήρας» ιδιώτης έρχεται να μας λύσει προβλήματα που δημιούργησε η απουσία του κράτους, το οποίο με τη σειρά του χωρίς να λάβει υπόψη τη γνώμη των ντόπιων αδειοδοτεί μια εγκατάσταση με  τις γνωστές σοβαρές περιβαλλοντικές της επιπτώσεις. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο καταλύεται και το γνωστό άρθρο 24 του Συντάγματος. Οπωσδήποτε πρόκειται για την ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο δρόμο προς αυτό που έχει ονομάσει «πράσινη ανάπτυξη», αγνοώντας τους πολίτες και παραδίνοντας  τη δημόσια περιουσία στους μεγαλοεπενδυτές.

Στην περίπτωση της παραγωγής ενέργειας κυριαρχεί η ίδια λογική του συγκεντρωτισμού που εφαρμόζεται και στο πολιτικό σύστημα: κεντρικές εγκαταστάσεις παραγωγής – κεντρικός πολιτικός σχεδιασμός. Τι θα μπορούσε να αντιπροτείνει κανείς; – Μικρές αποκεντρωμένες εγκαταστάσεις ΑΠΕ και φυσικά συμμετοχή στις αποφάσεις εκείνων που το μέλλον τους καθορίζεται από αυτές: των πολιτών.

Πρέπει λοιπόν να γίνει αντιληπτό από όλους ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν αποτελεί ζήτημα που συνήθως εγείρουν κάποιοι περίεργοι, αλλά άρθρο του συντάγματος (στο βαθμό που μπορούμε ακόμα να το επικαλούμαστε) άρα πολύ καλά έκανε ο Δήμος Ικαρίας και το συμπεριέλαβε στην προσφυγή του. Ελπίζουμε το επιχείρημα αυτό να αποτελεί την αφετηρία της σκέψης των διοικούντων και απαράβατη αρχή στη συζήτηση που συνεχίζεται.

Πηγή άρθρου

http://savepramnos.wordpress.com/2012/02/15

Δήμος Δωρίδος: Όχι του Δημοτικού Συμβουλίου στο Αιολικό Πάρκο της πεδιάδας του Μόρνου

Με ομόφωνη απόφαση το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Δωρίδος, τοποθετήθηκε αρνητικά απέναντι στην μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων του έργου “Αιολικοί Σταθμοί Παραγωγής Ηλεκτρικής ενέργειας στις θέσεις “Πλαστρέικα” και “Κουτσούκια” του Δήμου Δωρίδος”.

Στην συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου παρευρέθησαν κάτοικοι της περιοχής, εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων, καθώς και εκπρόσωπος της εταιρείας, οι οποίοι και πήραν το λόγο προκειμένου να εκφράσουν τη γνώμη τους.

Έπειτα από την ανάγνωση των αποφάσεων των τοπικών κοινοτήτων Μανάγουλης και Μαλαμάτων ακολούθησε διάλογος στον όποιο σύσσωμο το Δημοτικό Συμβούλιο αλλά και οι εκπρόσωποι των φορέων τοποθετήθηκαν απέναντι στην πιθανότητα δημιουργίας αιολικού πάρκου στην πεδιάδα του Μόρνου.

Ο Δήμαρχος Δωρίδος, Γιώργος Καπεντζώνης, στην τοποθέτησή του δήλωσε ότι η Δημοτική αρχή θέλει επενδύσεις σε καθαρές μορφές ενέργειας στη Δωρίδα, σημειώνοντας, ότι αυτές οι επενδύσεις πρέπει να γίνονται με σχεδιασμό, προς όφελος της τοπικής κοινωνίας και πάντα με τη σύμφωνη γνώμη των δημοτών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε, που στην πεδιάδα του Μόρνου είναι ανοιχτό το θέμα του Αναδασμού, τόνισε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για πειραματισμούς.Κλείνοντας την τοποθέτησή του ο Δήμαρχος διαβεβαίωσε τους κατοίκους ότι τόσο ο ίδιος όσο και και το Δημοτικό Συμβούλιο, θα στηρίξουν την απόφαση τους τόσο στην Περιφέρεια, όσο και στα αρμόδια Υπουργεία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην συγκεκριμένη περιοχή, η Δημοτική αρχή, έχει ήδη δρομολογήσει τις διαδικασίες για εκμετάλλευση της μεγάλης έκτασης των 640 στρεμμάτων που διαθέτει η τοπική κοινότητα Μαλαμάτων, η οποία εδώ και αρκετές δεκαετίες παραμένει αναξιοποίητη.

Πηγή άρθρου
http://www.localit.gr/?p=3172






Σχολιασμός απο το blog μας

H πράσινη ανάπτυξη βυθίζει τη χώρα οριστικά στο χάος

Όσες εικόνες και αν δημοσιευτούν, δεν μπορούν να καλύψουν πλέον το μέγεθος της καταστροφής που έχει γίνει και δρομολογείται σε βάρος της πανέμορφης ελληνικής φύσης και της ζωής των πολιτών. Η κατάσταση αυτή δεν θα συνεχισθεί για πολύ, αφού ολοένα και περισσότερο οι αντιδράσεις  ενάντια στα αιολικά πάρκα φουντώνουν όχι μόνο σε όλη τη χώρα μας αλλά και σε παγκόσμια βάση. Όλες οι νομοθετικές ρυθμίσεις υπερ των ΑΠΕ και οι καταπατήσεις δημόσιας γης, θα πέσουν στο κενό.

Η πράσινη ανάπτυξη δεν ήρθε τυχαία,  αφού σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πολιτικές οικονομικές εξελίξεις στοχεύει στο ξεπούλημα της πατρίδας μας. Η απαράδεκτη αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος, η  αύξηση του τέλους υπερ των πανάκριβων ΑΠΕ, τα χαράτσια στα ακίνητα, οι έκτακτες εισφορές,  οι πρωτοφανείς μειώσεις μισθών - συντάξεων, η διάλυση της ιατρικής φαρμακευτικής περίθαλψης των ασφαλισμένων, η εκτόξευση της ανεργίας, η αύξηση της εγκληματικότητας,  η αύξηση των αστέγων, η μετανάστευση χιλιάδων εξειδικεύμένων νέων σε άλλες χώρες, η απουσία κοινωνικού και γενικότερα  κράτους δικαίου, δεν  αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας για το μέλλον.

ΤΗ ΛΥΣΗ ΘΑ ΔΩΣΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΔΙΩΞΗ ΟΛΩΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΣΑΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΑΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ. 

Θα ζήσουμε ιστορικές στιγμές, στις οποίες δεν θα είμαστε πλέον θεατές αλλά πρωταγωνιστές των εξελίξεων. Η Ελλάδα θα ξαναγεννηθεί μέσα απο τις στάχτες  και θα βγεί ισχυρότερη. Γιατί οι Έλληνες δεν είναι σκλάβοι, ούτε τρώνε κουτόχορτο. Γιατί συγχωρούν τα λάθη αλλά όχι τη προδοσία. Λίγη υπομονή ακόμη και θα δείτε........